Spitsverbreding in strategische toedelingsmodellen voor wegverkeer

Spitsverbreding in strategische toedelingsmodellen voor wegverkeer: hoeveel voertuigverliesuren missen er in uw model?

door Lotte Gerards (Universiteit Twente, Applied Mathematics) en Luuk Brederode (DAT.Mobility / TU Delft, Transport and Planning)

Er wordt continu gezocht naar verkeerstoedelingsmodellen die de werkelijkheid beter benaderen maar ook wiskundige eigenschappen bezitten die ze toepasbaar maken in de strategische context. Daarom is nog niet zo lang geleden het model STAQ (Static Traffic Assignment with Queuing) ontwikkeld. STAQ deelt het verkeer toe aan de weg, maar wanneer bottlenecks ontstaan wordt op basis van macroscopische verkeersstroomtheorie een deel van de auto’s in wachtrijen geplaatst. STAQ heeft echter het nadeel dat het alleen voor relatief korte tijdsperioden (1-2 uur) gebruikt kan worden, omdat het aanneemt dat tijdens deze tijdsperiode het aantal auto’s op de weg constant is. Voor langere tijdsperiodes is dit niet realistisch wat vooral in gebieden waar spitsverbreding heeft plaats gevonden een praktisch probleem vormt.

Dit heeft geleid tot de ontwikkeling van een semi-dynamische versie van STAQ. Hierbij runt STAQ voor meerdere tijdsperiodes waarbij de wachtrijen gevormd aan het eind van zo’n periode worden overgeplaatst naar de volgende periode. Voor deze nieuwe versie is ook een met verkeersstroom theorie consistente berekening van de reistijd van het verkeer ontwikkeld.

Uit een case studie blijkt dat er grote verschillen zijn tussen de originele en de semi-dynamische versie van STAQ. Wanneer er geen rekening wordt gehouden met de auto’s die in een vorige periode in wachtrijen zijn geëindigd, zien we dat het aantal auto’s op de weg en de totale reistijd tot wel 170% op etmaalniveau wordt onderschat. In deze presentatie zullen we de methodiek en dit verschil verder toelichten.

Download presentaties 2018
Don’t spoil…